Mallorca the place to be, or not to be?

Leestijd 30 minuten

Zo gezegd zo gedaan zijn we geland in Mallorca. En ja, ik weet dat het bekend staat als een party eiland voor jongeren, maar dat zal toch vast niet overal zijn… Dus vol enthousiasme lopen we door het vliegveld op zoek naar onze ingecheckte rugzak. Maar die blijkt nogal ver weg te zijn, dus onderweg wil ik eerst naar een toilet. Lora gaat alvast op zoek naar de koffer-band. Dat kan nooit zo lastig zijn toch?
“Ik zie je daar wel!” roep ik haar na…
”Gewoon de borden volgen…”

Uiteraard sta ik eerst in de rij bij de toiletten omdat net als ik, menig dame haar blaas niet heeft willen leegknijpen in het claustrofobisch vliegtuigtoiletje…. Zou Lora er al zijn? Zou ze de rugzak al gevonden hebben? Meer dan dat vraag ik me niet af. Het is een zelfstandige dame en ze spreekt en leest goed Engels en zelfs een beetje Spaans, meer dan mij in ieder geval! Bovendien heeft ze haar telefoon bij zich en kan ze me bellen als ze het niet vindt.

Na mijn tussenstop ga ik ook op zoek naar de borden die aangeven waar de koffers uitgepoept worden. Ik loop…en loop…en loop…en bedenk me dat Lora dus ook al zover aan het lopen is…en nog verder…en dan komen er opeens zelfs lopende banden omdat de gemiddelde mens tegenwoordig dit soort afstanden niet meer zelfstandig kan afleggen. Omdat ik ook maar mens ben neem ik ook die lopende banden maar vooral om daarop door te lopen zodat ik twee keer zo snel richting Lora kan…en nog steeds geen koffer-band…weer een bord met een richtingaanwijzer en dan kom ik opeens in een grote hal waarop staat waar je naartoe moet voor de juiste koffer-band. Dan realiseer ik me pas hoe enorm groot dit vliegveld is. Er staan tientallen vluchten op die allemaal een eigen bandnummer hebben gekregen. Je moet zoeken naar de bestemming waar je vandaan komt en dan staat erbij dat we naar band nummer 8 moeten. Ik zie Lora nergens…

Ik loop richting band 8, dat is naar rechts…als je een cijfer boven de 11 volgt ga je naar links….dan gaat mijn telefoon. Lora…
”Mam, ik zie die rugzak nergens en er zijn ook geen koffers hier!” En dat terwijl we inmiddels 45 minuten verder zijn. Het kan natuurlijk zijn dat het langer duurt…
”Waar sta jij dan, ben je bij band 8?” vraag ik nieuwsgierig…
”Nee, we waren toch gate 14?“ zegt ze schattig…
Haha… dus ze had bedacht dat de gate in Brussel overeen zou komen met de koffer-band hier. Tja, niet eens zo heel gek bedacht…maar helaas… dus ik zeg haar dat we naar nummer 8 moeten gaan. Dan moet ze dus ook weer een heel stuk terug lopen….maar uiteindelijk vinden we elkaar bij band 8 waar we nog eens 10 minuten moeten wachten op onze rugzak. Maar dan ben je er ook…

Eenmaal buiten is ze vooral blij bij het zien van de eerste palmbomen. Even zoeken en weer wachten op de lokale bus en dan rijden we richting onze badplaats. Palmanova.

Onderweg zien we de zee opduiken achter de bomen en prachtige baaien schieten voorbij. Wat mooi en precies wat we hoopten! Als we uitstappen in de buurt van ons hotel moeten we wel nog een flink stuk lopen, bergop. Maar och, dan heb je ook wat: een prachtig hotel met uitzicht op zee….en voor het eerst realiseer ik me dat ik het nog mooier vind om uitzicht te hebben op een zee met een onbewoond eiland erin dat lijkt op een walvis. Wauw….dit is genieten! Wat een eindeloos mooi uitzicht!

En zo genieten we deze vakantie van heel veel mooie uitzichten op zee. Vele terrasjes langs de vele boulevards en vooral…heel veel winkeltjes. Het is niet te bevatten hoeveel souvenirs winkeltjes hier liggen. Allemaal met de naam: Supermarket want ze verkopen ook snoep en drank en met allemaal een vergelijkbaar assortiment….waaronder armbandjes. Ik heb zoveel armbandjes gezien dat ik durf te stellen dat je iedere inwoner op aarde van minstens 1 armbandje zou kunnen voorzien, misschien wel 2! Shop till you drop, met een dochter van 11 die nieuwsgierig is, ga ik mee winkel in en uit. Gelukkig koopt ze niet alles wat ze ziet en overdenkt ze goed waar ze wel en niet haar geld aan uit wil geven.

En zo gaan we ook voor de echte stad: Palma! Dat is heel anders shoppen en heeft Lora vooral 1 doel: Sephora. Voor iedereen met een dochter in die leeftijd is het wellicht een bekend fenomeen….de makeup gekte…de behoefte om een papieren Sephora-tasje te hebben en daarmee rond te lopen. Er hoeft niet eens iets in te zitten! Zien en gezien worden…met het zwart wit gestreepte tasje…

Palma is een gezellige stad met verschillende delen. Tussen romantisch, mooi, barok en soms ook gewoon smerig of saai in. Alles is er te vinden. De mensen zijn meestal vriendelijk. Iets wat ik me niet perse herinner van de Spanjaarden in grote steden. Maar veel werknemers lijken import te zijn, zoals hun uitstekende Engels accent verraadt.

Over Engelse accenten gesproken, mijn hemel, het lijkt hier wel een invasie van Britten en Schotten. We vragen ons dan ook oprecht af hoe het komt dat dit eiland vooral die bevolkingsgroep aantrekt. Als je zo over de boulevard loopt kun je heel snel een inschatting maken waar de meeste en waar de minste mensen vandaan komen, gewoon door te luisteren naar wat ze zeggen. We luisteren regelmatig mee met de soms hilarische gesprekken van de toeristen om ons heen. Ik bedenk me dat we vorig jaar in Malta waren, wat ooit een Britse kolonie was, wellicht hebben enkele toeristen bij het boeken zich simpelweg vergist. Iets mat Ma…was het toch? En zo boekte ze een trip naar Mallorca in plaats van Malta? Wie zal het zeggen…

Om van A naar B te komen kiezen wij er deze reis voor om de lokale bus te nemen. Dat heeft, zoals zoveel, voor- en nadelen. Het voordeel is dat je voor weinig geld kunt reizen en dat je uitstapt waar je denkt dat het de moeite waard is. Het nadeel echter: de bussen zitten bijna altijd vol. En ze rijden soms maar 1 keer per uur of zelfs nog minder. En als de bus volgens de chauffeur vol is, dan komt er ook niemand meer bij, ook al zijn er volop sta-plaatsen. Sommige chauffeurs vinden dat niet verantwoord dus dan heb je als wachtende gewoon pech. Wij lijken steeds geluk te hebben dat we er wel nog bij kunnen, mede omdat we het systeem snel door hadden en bewust een halte eerder instapten vaak. Wat ook opvallend is hier, is dat als je met een hele groep staat te wachten op het busstation, iedereen netjes een rij vormt om in te stappen. Geen drammerig geduw of voordringen, nee gewoon netjes aansluiten. Daarbij zijn een paar overduidelijke blikken genoeg om je dat in alle talen duidelijk te maken.

En als we dan in de bus zitten bekijk ik alles aandachtig om me heen. Uiteraard het prachtige uitzicht als dat er is, maar soms ook gewoon degene die voor me zit. En zo zitten we weer in een overvolle (en licht stinkende) bus, en bekijk ik de twee mannen die voor ons zitten. Ik kan ze alleen van achter zien natuurlijk. Op het eerste gezicht zou je denken dat ze gaan vissen, beide dragen ze een soort vissershoedje, of een gek petje, hoe je het wilt zien. De een heeft een paar hengels in zijn handen, tenminste dat dacht ik, maar bleken gewoon plastic stokken te zijn. De man met de stokken valt me op vanwege een grote uitpuilende moedervlek op zijn wang. Hij steekt zeker 1 cm uit en het eerste wat ik denk is: scheert hij die er nooit per ongeluk af? Of met opzet? Mij zou dat wel irriteren, ook met slapen bijvoorbeeld…maar goed waar bemoei ik me mee. Ik kijk verder en kijk zo via de zijkant in zijn prachtige grijsblauwe ogen. Het lijkt een klein stukje zee, zo helder, transparant alleen zonder vissen natuurlijk. In plaats daarvan zit er een zwarte pupil die ook nieuwsgierig om zich heen lijkt te kijken. En ik vraag me af wie de man is, hoe oud hij is (ik schat hem 60 maar wellicht doe ik hem daarmee geen eer aan), waar hij vandaan komt en waar hij naartoe gaat, maar vooral wat hij denkt als hij zo naar buiten zit te turen. Hij zegt niets tegen de man naast hem, die er toch uit lijkt te zien als zijn broer. Ze hebben hetzelfde kapsel, kort en en strak opgeschoren, een verse coupe die net geschoren lijkt. Omdat ze beide even korte stoppeltjes hebben in hun nek vermoed ik dan ook dat de broers bij elkaar wonen en samen naar de kapper gaan, of zou die hier ook aan huis komen?

Hun huidskleur is ook gelijk, even getint, en beide met de nodige kleine rimpels. De rimpeltjes die verraden dat ze in hun leven toch ook heel wat meegemaakt zullen hebben. Zouden ze een fijn leven gehad hebben tot nu toe? Hoe is dat om hier op te groeien in Spanje, hier naar school te gaan en hier te werken? Misschien zijn ze al met pensioen en hebben ze alle tijd om te vissen, of wat ze ook gaan doen met die plastic stokken. Ze lijken me locals door hoe ze stilletjes naar buiten staren, twee broers die aan een half woord genoeg hebben. Die, ook op deze leeftijd, nog hetzelfde gekleed gaan en samen erop uit gaan. Zouden ze geen vrouw hebben? Of misschien wel hebben gehad? Of misschien geen vrouw maar een man, dat kan natuurlijk ook ;). Of het zijn juist partners die bij elkaar horen, dat zou ook kunnen natuurlijk. Dan zie ik dat de broer zonder stokken net zo’n mooie ogen blijkt te hebben als die met. Even helder grijsblauw, kleine blue lagoons….dat maakt toch dat ik denk dat ze familie van elkaar zijn. Dan zie ik de grote bruine en met aders bekleedde hand van de broer naar de stopknop schieten. Ze gaan dus uitstappen. Snel kijk ik nog een laatste keer naar wat me opvalt…het vest van de broer zonder stokken, het heeft een hele felle kleur blauw…er staat iets op geschreven… ik zie alleen twee letters de NE en verder niets. Nieuwsgierig kijk ik hoe ze opstaan om uit te stappen in de hoop te kunnen zien wat die stokken zijn en hoe ze er verder uitzien…dan kan ik opeens ook lezen wat er op het vest staat geschreven: Nederland….

Terwijl ze uitstappen heb ik nu dus weer genoeg stof om na te denken waarom hij dit vest aan heeft? En of mijn hele theorie hierboven überhaupt kant nog wal heeft geraakt. Nou het heeft mij (en jou) in ieder geval weer 5 minuten bezig gehouden.

En zo rijden we dus van de ene plaats naar de andere. Op dag twee gaan we naar Valdamosso, een prachtig, idyllisch bergdorpje wat niet voor niets op de wereld erfgoed lijst staat van Unesco. Het blijkt een heel sfeervol klein dorp met prachtige oude bouwwerken. Ik neem natuurlijk ook weer even een kijkje in de kerk. Het valt me op dat alle kerken hier op Mallorca overdreven dramatische scenes bevatten van een stervende Jezus, al dan niet omringt door aanschouwers. Nee het is niet mijn stijl, en zelfs een kaarsje opsteken is er niet echt bij. Je kunt wel een kaars kopen die voor jou wordt opgestoken, nee, dat heeft toch niet de charme die ik zoek.

We lopen weer verder door het gezellige dorpje, waar uiteraard ook weer voldoende winkeltjes (met armbandjes) te vinden zijn. We eten een ijsje (de smaak kan geen toeval zijn) en belanden uiteindelijk op een terrasje om te lunchen.

We besluiten van daar de bus een dorp verder te nemen naar Diea. Een bezoekje wat uiteindelijk niet de moeite waard bleek te zijn qua bezichtiging maar wel noodzakelijk bleek toen we de bus terug pakten. Wij hadden nog mooie zitplekken kunnen bemachtigen, maar iedereen die in wilde stappen bij de vervolg stops, werd door de strenge buschauffeur geweigerd! En dat terwijl we wisten dat de volgende bus pas 1 uur en 50 minuten later zou komen! Ik had oprecht te doen met alle mensen die ons beteuterd weer zagen wegrijden, met eigenlijk nog zoveel sta plaatsen waar mensen bij hadden gekund. Maar goed, het leven is hier in Spanje dus ook niet altijd eerlijk zo blijkt.

Op de derde dag zijn we gaan quad rijden…wat een avontuur was dat!

Samen op 1 quad rijden we eerst door de straten van Palmanova om al snel richting het bos te gaan. Rijden door de straten was al een heerlijke ervaring, alsof we live Mario kart aan het spelen waren. Bochtje na bochtje, en steeds verder weg van de bewoonde wereld. We genieten volop als we vervolgens ook nog een bospad inrijden. Er liggen gigantische stenen, overal stof, gaten, niks ziet er in feite uit alsof het berijdbaar is, maar blijkbaar lukt dat met die 4 enorme banden zonder probleem. We schieten over de stenen en vliegen over de gapende kloofjes heen. Hoe gaaf is dit? Als we na een half uur sjezen aankomen bij een parkeerplaats worden we ook nog eens getrakteerd op dit prachtige uitzicht:

We rijden weer verder met evenveel afwisseling in wegdek, dit is wel een super leuk uitje om te mogen doen! We rijden weer door naar een ander prachtig strand waar we ook nog eens de tijd krijgen om even de zee te verkennen. Dat laat Lora zich natuurlijk geen twee keer zeggen, koud of niet, zij trotseert het kippenvel gewoon om in ieder geval te kunnen zeggen dat ze in de zee is geweest! Wat is het hier mooi!

Dan rijden we weer verder en maken nog een laatste uitstap in het bos wat uit zandpaden bestaat…whoeoe…er ontstaat al snel 1 hele grote stofwolk door de quads die voor ons rijden en hoewel we bijna niets kunnen zien rijden we dapper door, bergje op en af, het is allemaal even leuk om te mogen doen met dit stoere voertuig onder ons.

Helaas komen ook aan leuke momenten een einde, en zo leveren we 2,5 uur later onze cabrio met weemoed weer in…

De dag sluiten we af op het terras met zeezicht uiteraard om ook nog even na te genieten van de bijzondere ervaring deze middag. Ook bedenken we wat we morgen, de laatste dag zullen gaan doen en zo komen we erop uit dat we willen gaan snorkelen. Het momentje in de zee heeft Lora aangespoord om meer te willen en zo gezegd, zo gedaan, we boeken voor de laatste dag een boottocht met snorkel ervaring!

Eerst gaan we weer met de bus naar Palma, vanuit daar moeten we ook weer een bus nemen naar de haven alleen hebben we nog wat tijd over, dus lopen we nog eens Palma in, wat met mijn kleine shop-a-holic helemaal geen straf is. We lopen voor de tweede keer langs te winkels die we al gezien en bezocht hebben om toch hier en daar nog iets te kopen voor het thuisfront. Zo met z’n tweetjes op stap missen we de rest ook heel erg merken we, ook al hebben we een hotline met zijn. Uiteraard ook Mango en Kiwi waar we constant aan herinnerd worden bij het zien van zoveel kleine viervoeters om ons heen.

Dan gaan we door naar de haven voor de boottocht…wat een geweldig ervaring was dat…weinig woorden meer nodig!

En natuurlijk hebben we samen gesnorkeld! Hoewel er weinig diversiteit onder water te vinden is, blijft het toch fascinerend om tussen de vissen te zwemmen die even nieuwsgierig naar ons staren als wij naar hun. We zien maar 1 soort visjes in het kraakheldere water en verder alleen een prachtige zandbodem.

En zo brak onze laatste avond alweer aan en strijken we tevreden neer op het terras van Turtle beach, waar we inmiddels onze favoriet ontdekt hebben en genieten van de laatste uurtjes Mallorca.

Als we terug lopen naar ons hotel lopen we weer langs de vele bars, disco’s en tattoo-shops waar heel Palmanova en Magaluf mee bezaaid blijken te zijn. De vele kotsvlekken op de stoepen verklappen wat hier zich in de nachten afspeelt, hoewel we genoeg dronken toeristen zagen die overdag al niet meer echt konden lopen of normaal konden praten. Zo valt er opeens midden op straat een vrouw op de grond, of ja, het blijkt een soort ROFL te worden omdat ze zo dronken is dat ze ook nog even blijft liggen, terwijl haar spullen over straat rollen die ze vast had. Haar vriendinnen lachen mee en rapen eerst de spullen op en dan haar. Die volgorde verklapt me al dat ze erg dronken moet zijn (en die vriendinnen ook), maar ook dat dit een staat is waar ik zelf toch niet graag in zou verkeren. Lora kijkt haar ogen uit…

Nee de vele bars, dronken toeristen, schreeuwende Britten, de toeristische menukaarten en volle bussen maken het niet heel aantrekkelijk allemaal…maar…als je daar een beetje tussendoor laveert, je er niet te erg aan stoort en vooral geniet van al het moois wat Mallorca ook te bieden heeft, dan is het een prachtige plek om te zijn!